***::::: كتيبه :::::***

فتاده تخته سنگ آنسوي تر؛ انگار كوهي بود. و ما اين سو نشسته خسته انبوهي؛ زن و مرد و جوان و پير. همه با يكدگر پيوسته؛ ليك از پاي و با زنجير.

اگر دل مي كشيدت سوي دلخواهي؛ بسويش مي توانستي خزيدن. ليك تا آنجا كه رخصت بود ؛

                                                                                                                        تا زنجير ... .

ندانستيم؛ ندايي بود در رؤياي خوف و خستگي هامان

و يا آوايي از جايي. كجا ؟ هرگز نپرسيديم. چنين مي گفت :

 فتاده تخته سنگ آنسوي وز پيشينيان پيري؛ بر او رازي نوشته است

                                                                                    هرکس طاق هر کس جفت

چنين مي گفت چندين بار

صدا؛ و آنگاه چون موجي كه بگريزد زخون در خامشي مي خفت.

و ما چيزي نمي گفتيم ...

                        و ما تا مدتي چيزي نمي گفتيم.

پس از آن نيز تنها در نگه مان بود اگر كاهي

گروهي شك و پرسش ايستاده بود. و ديگر سيل و خيل خستگي بود و فراموشي؛ و حتي در نگه مان نيز خاموشي. و تخته سنگ آن سو افتاده بود ...

شبي كه لعنت از مهتاب مي باريد

و پاهامان ورم مي كرد و مي خاريد

يكي از ما كه زنجيرش كمي سنگين تر از ما بود؛ لعنت كرد گوشش را و نالان گفت : "بايد رفت"

و ما با خستگي گفتيم :

                                    لعنت بيش بادا. گوشمان را؛ چشممان را نيز. بايد رفت.

و رفتيم و خزان رفتيم. تا جايي كه تخته سنگ آنجا بود.

يكي از ما كه زنجيرش رهاتر بود بالا رفت. آنگه خواند :

                                                            " كسي راز مرا داند؛ كه از اين رو به آن رويم بگرداند "

و ما با لذتي بيگانه اين راز غبار آلود را مثل دعايي زير لب تكرار مي كرديم. و شب شط جليلي بود پر مهتاب.

هلا يك ... دو ... سه ... ديگر بار

هلا يك ؛ دو ؛ سه. ديگر بار.

عرق ريزان؛ عزا؛ دشنام؛ گاهي گريه هم كرديم.

هلا يك؛ دو؛ سه؛ زين سان بارها بسيار ... .

چه سنگين بود. اما سخت شيرين بود پيروزي. و ما با آشناتر لذتي؛ هم خسته هم خوشحال؛ ز شور و شوق مالامال.

يكي از ما كه زنجيرش سبكتر بود؛ به جهد ما درودي گفت و بالا رفت. خط پوشيده را از خاك و گل سترد و با خود خواند.

و ما بي تاب ...

لبش را با زبان تر كرد. ( ما نيز آنچنان كرديم )

و ساكت ماند.

نگاهي كرد سوي ما و ساكت ماند. دوباره خواند. خيره ماند. پنداري زبانش مرد.

نگاهش را ربوده بود ناپيداي دوري. ما خروشيديم :

" بخوان" او هم چنان خاموش.

" براي ما بخوان "

                        خيره به ما ساكت نگاه مي كرد.

پس از لختي

            در اثنايي كه زنجيرش صدا مي كرد فرو آمد. گرفتيمش؛ كه پنداري كه مي افتاد. نشانديمش.

به دست ما و دست خويش لعنت كرد.

" چه خواندي؟ هان ؟ "

                        مكيد آب دهانش را و گفت آرام :

" نوشته بود

            همان.

            كسي راز مرا داند؛ كه از اين رو به آن رويم بگرداند"

نشستيم و

            به مهتاب و شب روشن نگه كرديم.

                                                            و شب شط عليلي بود.

الا اي مرد تير انداز اي صياد صيد افكن؛ به بانگ ناله تيري سكوت دلپذير دشت را مشكن...

بفرمان هوسبازي به خاك و خون مكش هر لحظه فرزندان صحرا را.

به حال آهوان بي زبان انديشه بايد كرد

بخون رنگين مكن بال كبوترهاي زيبا را.

در آن ساعت كه مي گيري هدف حيوان صحرا را به چشمانش نگاهي كن

ببين در برق چشمانش التماسش را

كه با درماندگي در لحظه هاي مرگ مي گويد :

ايا صياد رحمي كن؛ مرنجان نيمه جانم را

پرو بالم بكن؛ اما مسوزان استخوانم را

" فقط به خاطر تو "

****************

او پنجسال كرد پرستاري من

در اشك و خون نشست و پسر را نجات داد

اما پسر چه كرد براي تو ؟ هيچ هيچ

تنها مريضخانه به اميد ديگران

يك روز هم خبر كه بيا او تمام كرد ...

                                    در راه قم به هرچه گذشتم عبوس بود

                                    پيچيد كوه و فحش به من داد و دور شد

                                    تنها طواف دو ضريح و يكي نماز     

                                                            يك اشك هم به سورة ياسين من چكيد

                                                                  ....:::: مادر به خاك رفت ::::....

اين هم پسر كه بدرقه اش مي كند به گور                                                      

يك قطره اشك مزد همه زجرهاي او

اما خلاص مي شود از سرنوشت من

مادر بخواب "خوش منزل" مباركت

باز آمدم به خانه چه حالي؛ نگفتني

ديدم نشسته مثل هميشه كنار حوض

انگار خنده كرد ولي دل شكسته بود

"بردي مرا به خاك سپردي و آمدي ؟!"

تنها نمي گذارمت اي بينوا پسر

اما خيال بوده اي؛ واي مادرم.

                             شهريار ( آهسته باز از بغل پله ها گذشت )

.....::::: براي تو كه همه دنياي مني :::::......

تو همون واژة نابي كه تو شعرم نمي گنجي

مثل آسموني اما توي دريا نمي گنجي

تو مثل رؤيا سپيدي؛ مثل اشك من زلالي

تو مثل يه بيد مجنون مهربون و با وقاري

تو مثل نسيم صبحي واسه شبنمي كه تنهاست

منم اون پيچك تنها كه دستاش پر از تمناست

تو ستارة شباهنگ توي آسمون عشقي

مثل رؤياي وصالي؛ مثل وعدة بهشتي

مثل مجنون واسه ليلي پري از حرف نگفته

مثل دريا واسه ماهي پري از راه نرفته

مثل قطره هاي شبنم كه رو اطلسي مي شينه

با مني اما وصالت تا دم طلوع صبحه

وقتي تو نباشي مرغي كه به عشق تو اسيره

تو قفس تنهاي تنها توي حسرتت مي ميره

به اميد دست گرمت لحظه ها رو مي شمارم

لحظه هامو پر كن از "تو" اونكه خط سرنوشته

                                                                                                     محمد

دوردست ها؛ آنجا كه دوستش دارم ؛ خانه ايست

                                                خالي از كينة دل ...

و اينجا كه من نشسته ام             فصل تكرار غروب آرزوست.

ديگر كسي مارا با هم نخواهد ديد

                                    نه ماه در كوچه سار شب  

                                                نه شقايق در كنار رود عشق       و نه عشق در لحظه هاي بي كسي.

چقدر امشب سرد است     و در اين هق هق تنهايي من

                                                            باد سردي به كشتن شمع عشق آمده است .

و در اين غصه ويراني دل  

                        فرياد مبهمي است كه مي گويد :

                                                            خانه ات ويران شد ...

روزها مي آيند     شبها در گذرند      و من انديشه كنان                       فكر آن رهگذرم

آنكه با خانة ويران؛ به كجا خواهد رفت ؟

                                                در كجا خواهد ماند ؟

پس از اينها ؛

            در گذر از سر معراج زمان   بر سر قلة عشق

پيرمردي است كه مي گويد :

                        "دوردست ها؛ آنجا كه دوستش دارم

                                                خانه اي بود        پر از مهر و صفا

                                                                                    خالي از كينة دل ...

                                                                                                                            محمد

سلام دنياي من ؛   

مي خوام برات از دلم بنويسم. از دلتنگي هام و تنهايي هام. تنهاي تنها نشستم توي اتاق. گوگوش داره مي خونه " كاشكي اين ديوار خراب شه ... " دوباره دلم به يادت ابري و تره. نمي دونم چند وقته كه سراغ دفترم نرفتم. دلم واسه اون روزا تنگ شده. همش مثل يه نوار فيلم از جلوي چشام رد مي شه و فقط وجودمو مي سوزونه. نمي دونم توي اين دنيا چند نفر مثل ما هستن. اينكه به جاي دفتر اومدم سراغ وبلاگ واسه اينه كه يه كم بتونيم واسه دردهاي دلمون مرهمي پيدا كنيم. مي دونم دوستاي زيادي هستن كه اين مطلب رو مي خونن و مي دونم تنهام نمي ذارن. مي خوام از حال دلاي اونا هم با خبر بشيم و بدونيم خداي ما خيلي بزرگه.

دعام كن. عشقمون به دعاهاي پاك تو محتاجه ...